Sportclubs

De afscheidskampeerparty

De afscheidskampeerparty

Op dinsdagavond 13 juli ging rond kwart voor tien de deurbel. Of ik een foto wilde nemen van de vijf meisjes uit groep 8. Dat was even schakelen want kwam net terug van een zwaar orgelconcert in Bolsward.
De briljante Haagse organist Ben van Oosten trad er op. Het slotstuk, de zware magistraal gespeelde Choralphantasie opus 52,3 van Max Reger dreunde nog lang na. Daarna mocht ik nog met van Oosten spreken en haalde een herinnering op over het moment waarop ik hem voor het eerst heb horen spelen. In de Haagse Lutherse kerk, 30 jaar geleden en dat was ook toen al indrukwekkend. Nu zijn westerlingen nogal gevat, dus zei van Oosten: “Ik hoop niet dat het nog weer 30 jaar duurt voordat u me opnieuw hoort spelen.”
Vervolgens kwam ik op de dijk naar Hieslum Enne en Geke tegen met hun hond. Hun uitnodiging om wat te komen drinken sloeg ik af want wilde nog indrukken verwerken en piano studeren.
Dat moest nog even wachten toen de meisjes van groep 8 vrolijk vroegen om hun groepsfoto. Bij het omschakelen flitste nog iets door me heen. Je kunt wel correspondent zijn, maar dan ben je niet automatisch fotograaf. Vooruit dan maar: Onze enige en echte Parregaaster persfotograaf kun je om tien uur ‘s avonds niet meer met goed fatsoen optrommelen.
Nu de reden voor de foto. Groep 8 van de Paadwizer bestond afgelopen schooljaar uit negen kinderen. Dat zijn vijf meisjes en vier jongens die straks door weer en wind, maar vooral door wind, richting Bolsward moeten fietsen, of zelfs verder. Niet erg. Hier wordt anno 2010 weer een nieuwe lichting gevormd van fotomodellen en topsporters. Het is een overgang die iedereen van 12 jaar en ouder kent. In het Frans heet zo’n overgang met alles wat erbij hoort “rite de passage” (overgangsritueel). Het onderdeel “rite” is een nieuwe bijzondere activiteit die op de volgende levensfase vooruitloopt.
Bij onze vijf meisjes van groep 8 was het ritueel een kampeer driedaagse. Uiteraard zonder hun ouders, dat is het nieuwe en bijzondere, maar wel op een beschermde plek: bij (ouders) Zijlstra in Hieslum. Je kon het geen reünie noemen, want dat was tekort na het afscheid van de basisschool. Het was een afscheid door te kamperen en dat noemden we een afscheidskampeerparty.
Hoewel veel activiteiten geheim waren (en zo hoort dat bij een rite) ontfutselde ik de meisjes wel wat ze die drie dagen aten. Het bleken ware keukenprinsessen te zijn want elke dag werd er super gezond gekookt. De eerste dag pannekoeken. Toe maar, want uw correspondent weet nog steeds niet hoe hij het beslag moet maken. Op de tweede dag barbecue en op de derde dag aardappelschijfjes en uiteraard kliekjes.
De nacht van de tweede naar de derde dag zou een spannende geheime avonturennacht worden. Een klein geheimpje werd me wel toevertrouwd, maar dat blijft hier in dit verslag natuurlijk geheim. We hebben wel goed gesproken over de veiligheid. Daar moest correspondent niet te zwaar aan tillen want de Friese stabij Torda is hun trouwe hond en hoeder die onafgebroken hun tent bewaakt en zelfs al in actie was gekomen.
Met veel plezier is daarna de foto genomen van een belangrijk moment uit ons leven.
Het werden er twee. De eerste lijkt op een klassefoto, maar de tweede duidt op een “rite de passage.”
Het was nog geen reünie. Maar die reünie komt wel een keer als je ziet hoe aardig het vijftal vragen beantwoordde en daarna secuur poseerde. Mooi om te zien was hoe ze elkaar aandacht en plek gunden. Deze mooie hechte band tussen alle vijf de meisjes van groep 8 ontroerde me. En dan alle vijf meisjes bij elkaar, er ontbrak er niet één. Dat laatste spreekt niet vanzelf en hierin zie je de hand van ouders, familie, buren, kerk en de meesters en juffen van de basisschool. Dat belooft wat voor de toekomst.
Op de foto ontbrak uiteraard evenmin hond Torda. Want zo doe je dat in ons prachtige landelijke gebied met aardige kinderen , die het vak levenskunst (“savoir vivre” in het Frans) al vanaf groep 1 ongevraagd in hun studieprofiel hebben zitten.  
 
Paul Fluttert