Sportclubs

En er veranderde niets

En er veranderde niets

De omzet van de onzichtbare winkel is vorig jaar gestegen tot 4.5 miljard euro. Dat schrijft de media in Nederland. En met die onzichtbare winkel bedoeld men dan de e-winkel. Oftewel, winkelen via het internet. Je bestelt, je betaalt en de bestelling wordt binnen enkele dagen afgeleverd. Kan het gemakkelijker? Je hoeft de deur niet meer uit.
Toen ik dit las, dacht ik, jongens dat is oud nieuws. Dit hadden we 50 jaar geleden (en nog langer) in Parrega ook al. Je had er geen eens internet voor nodig. Je hoefde nergens op te klikken, geen creditkaart nummers in te toetsen, geen virusprogramma’s te installeren. Niets van dat.
Het enige wat je hoefde te doen was de voordeur openen. En vaak hoefde dat nog niet eens. Voor je het wist zat Yme van de Kerkbuurt of Sietse Rodenburg al bij je aan tafel. Je hoefde niet eens na te denken wat je moest bestellen, ze kenden je boodschappenlijstje inmiddels. En mocht je iets vergeten zijn, dan werd je netjes gevraagd of je zeker was dat je niets vergeten was.
Een vriezer had je ook niet nodig, want tegen die tijd, in de winter, dat bakker Rodenburg aan het einde van de Trekweg was, bleef je brood zeker een week goed. Er was inmiddels een paar uur vorst door de mand gejaagd.
Groenten en fruit? Jappie van der Pol stopte voor de deur. Bloemen en planten? Zelfs die kwamen vanaf de jaren ’70 langs. Thee en koffie? Het kwam langs de deur. En de mini Wehkamp marskramer kwam ook ieder jaar wel een paar keer langs.
Later kwam het allemaal in een klap langs, door de welbekende SRV wagen. De supermarkt voor de deur.
Het had allemaal haar eigen karakter. Via het internet bestel je, klik, klaar. Met de bovengenoemden ging het wel eens anders. Dan moest er ook koffie worden gedronken, dan werden er ook sterke verhalen verteld, dan werd soms je avondeten koud als deze of gene niet uit de warme kamer was weg te branden. Keek je wel eens vreemd op wanneer Yme tijdens een koele dag zijn neusvocht via het voorhoofd in zijn kuif smeerde.
Moest je toch ook wel lachen wanneer een bakker vertelde dat hij met zijn transportfiets met volle mand over een koe was gefietst en er ook echt helemaal niets van had gemerkt. Misschien onlangs op vakantie geweest naar het drielandenpunt?
De ouderen onder u kennen vast nog een aantal van deze fraaie karakters en tevens ook harde werkers die vroeger langs kwamen met hun waren.
En een ander groot voordeel ten opzichte van het internet winkelen? Hoe vaak lezen we niet vandaag de dag over het fenomeen sociaal isolement? Mensen die vereenzamen, weinig contact meer hebben? Dat bestond toen ook niet. Want er ging geen dag voorbij of er kwam wel een winkelier aan de deur. Of het nu allemaal beter is? Het is waarschijnlijk maar net door welke bril je kijkt.
Wabe Roskam

 

Het dorp waar ik opgroeide

Het dorp waar ik opgroeide

trekweg parrega (9).jpg"Thuis heb ik nog een ansichtkaart......" Waarom moet ik daar aan denken? Het is de eerste regel van Wim Sonneveld's 'Het Dorp'. Geschreven en gezongen in een tijd, waarbij contact tussen mensen nog bestond uit een telefoontje of een brief. In een tijd waar we niet meer hadden dan een foto of een ansichtkaart van onze herinneringen. Vandaag is het zoveel anders. Via de GSM sturen we binnen tien seconden een foto naar de andere kant van de wereld, kunnen we 'chatten' met iemand aan de andere kant van de wereld, kunnen we een brief middels email naar iemand zenden. En kunnen we, zoals in het geval van deze website, herinneringen ophalen over ons eigen dorp. Op de hoogte blijven van wat er gaande is daar aan de Trekvaart. Wie nog steeds van mening is dat de moderne techniek maar niets is, moet maar eens goed gaan nadenken. Techniek verdwijnt niet en zal zich alleen maar verder drie botten parrega 1.jpgontwikkelen. Wie weet straks nog een camera op de brug, waarbij iedereen middels deze website, kan zien wat er 'live' in Parrega gebeurt. Hendrik van der Meulen, Alde Elt, Volkert, Jappie de koster, om er maar een paar te noemen, zul je niet meer zien op het Skil. Dat zijn en blijven herinneringen. Maar die herinneringen kunnen we weer opfrissen dankzij de vele foto's uit die tijd, die ook op deze website zijn te vinden. 'Ik was een kind, hoe kon ik weten, dat dat voorgoed voorbij zou gaan' zijn de laatste regels van 'Het Dorp'. Daarmee bedoelde Sonneveld, dat al die 'goeie oude tijd' elementen verdwenen zijn in zijn dorp. Sonneveld vindt dat jammer. Misschien is dat ook wel zo. Als kind in Parrega in de jaren '60 en '70 vond ik die goede oude tijd maar niets. Parrega was te klein en ook te saai om te willen blijven. Je was jong en je wilde meer, veel meer. Nu dertig jaar later, overheerst er meer een gevoel van horstweg parrega (6).jpggoede herinneringen. Het is en blijft toch het dorp waar je door je jeugd voor altijd een binding mee zult hebben. En al woon ik aan de andere kant van de bol, ik kan nu toch, wanneer ik daar behoefte aan heb, binnen een paar seconden, even in Parrega 'kijken'. Zonder namen te noemen, je zou eens iemand kunnen vergeten, wil ik mijn waardering uitspreken voor de mensen die het initiatief genomen om Parrega op de electronische snelweg te zetten. Waar u ook woont, uw oude vertrouwde dorp is dankzij dit medium nu erg dichtbij gekomen. Ik raad u aan om niet alleen te kijken, maar ook actief deel te nemen aan deze website. Daarmee wordt het levendig gehouden en wie weet ontstaan er leuke contacten via het gastenboek. Oude kennissen, vrienden en klasgenoten, wie weet wat je straks allemaal vindt op deze 'site'.
Het adres is http://www.parregea.nl